vrijdag 6 juni 2014

Beauty

“What is beauty?” vraagt een indringende doch zachte stem aan het begin van een promotievideo voor Zuid Afrika Toerisme.
Wat is schoonheid?
Het is een even boeiende als prangende vraag. Prangend omdat veel mensen er naar op zoek zijn en boeiend omdat ze meer kan zijn dan slechts een versiering. Schoonheid is een tegenwicht tegen lelijkheid en geweld en als zodanig misschien wel een kwaliteit van het leven die te snel over het hoofd wordt gezien of te gemakkelijk voor lief wordt genomen.

de foto is van Tjeerd de Wit

Misschien is de behoefte aan schoonheid wel een van de motoren achter de moeite, die mensen zich getroosten om verre reizen te ondernemen.
Het volgende filmpje is het verhaal van die ene reiziger, die in Zuid Afrika op zoek gaat naar antwoorden. Het is niet alleen een mooie herinnering voor Zuid Afrika-gangers, ook is het een boeiend verhaal voor mensen die nooit in Zuid Afrika geweest zijn of er nooit zullen komen. Deze zoektocht herinnert er aan om de eigen omgeving met andere ogen te aanschouwen en dat antwoorden vaak niet moeilijk te vinden zijn.
Zit schoonheid immers niet van binnen en zit zij niet in het oog van de toeschouwer?
In dat geval is er wellicht meer schoonheid te ontdekken in de nabije omgeving dan op het eerste oog verwacht wordt.
Alleen hebben we soms wel iemand met een ander perspectief nodig om ons dat te tonen.



Met dank aan Zuid Afrika - Tourism and Johannesburg advertising agency - Ireland/Davenport.


zaterdag 17 mei 2014

Top-15 killers

De open bek van deze witte haai laat weinig ruimte voor enige twijfel over de moorddagige potentie ervan. Ironisch genoeg zal een witte haai - letterlijk - een vlieg weinig kwaad doen.

De haai ( Foto: BRANDON COLE ) staat wel in de lijst van de 15 meest gevreesde killers.
En wel - verrassend genoeg misschien - op de laatste plaats, lager dan de meeste mensen zouden verwachten.
Verhoudingsgewijs wordt hij jaarlijks verantwoordelijk gehouden voor ten minste 'slechts' tien mensenlevens.

De Killer top-15 is een lijst, die Bill Gates - jawel, de Amerikaanse ondernemer die vooral bekend is als boegbeeld en medeoprichter van de firma Microsoft - op 25 april in een grafische voorstelling het licht liet zien.
De vraag waarom juist deze man zich met een dergelijk lijstje bezig houdt lijkt mij alleen maar voer voor psychologen of wellicht interessant voor zijn concurrenten bij IBM, Apple en Samsung. Maar dit terzijde.
Naar verluid besteedt Bill overigens ook veel van zijn vermogen aan goede doelen. Way to go Bill....... zou ik zeggen.

14 ) De wolf deelt met de haai de laatste plaats, die ook 10 mensen per jaar op zijn moorddadig geweten heeft.
13 ) Vervolgens komt de leeuw met 100 mensen, die het loodje leggen tegenover de koning der wildernis.
12 ) Een olifant kan vervaarlijk uit de hoek komen, wanneer die kwaad is; dat kost 100 mensen het leven.
11 ) Het nijlpaard lijkt een koddige dikkerd, maar is een killer in vermomming: 500 doden per jaar.
10 ) De krokodil, meedogenloos en goed gepantserd, staat met 1.000 slachtoffers op de 8e plaats van de ranglijst.
9 ) Lintwormen zijn parasieten en leven ten koste van hun gastheer, dat kost 2.000 mensen per jaar het leven.
8 ) De ascaris rondworm, jaarlijks sterven 2.500 mensen door ondervoeding vanwege deze grootste parasiet.
7 ) De zoetwaterslak veroorzaakt bij maar liefst 10.000 mensen jaarlijks de dodelijke ziekte schistosomiasis.
6 ) De moordwansen of assasin bugs maken via Chagas disease ook 10.000 dodelijke slachtoffers per jaar.
5 ) De tsetse vlieg is de veroorzaker van de dodelijke slaapziekte, 10.000 mensen overlijden er jaarlijks aan.
4 ) De hond is als aaibare huisvriend ook een potentiële killer, 25.000 mensen overlijden jaarlijks aan rabies.
3 ) De slang is voor 50.000 mensen per jaar noodlottig.
2 ) De mens voert op één na deze macabere lijst aan - met 475.000 slachtoffers, die vallen door geweldsdelicten.
1 ) Muskieten blijken met 725.000 dodelijke slachtoffers per jaar de onbetwiste leider van de dodenlijst.

Het aantal jaarlijkse doodsoorzaken - 475.000 - door geweld, oorlogen en vetes vormen ongetwijfeld een moreel menselijk dieptepunt zonder weerga, maar het aantal doodsoorzaken door schijnbaar onbenullige muskieten gaan werkelijk ook alle voorstellingsvermogen te boven.
Is de ziekte niet dodelijk dan is het verloop desalniettemin desastreus.
Muskieten dragen verschrikkelijke ziekten bij zich, zoals malaria - meer dan 600.000 doden per jaar - denguekoorts, Riftdalkoorts, gele koorts, chikungunya virus, West Nijl virus, lymphatische filariasis, en de zogenaamde Japanse encephalitis.

De uitdrukking 'Het zijn de kleine dingen, die het doen',
krijgt hiermee wel een heel morbide betekenis.......

Het dodelijkst is malaria, een parasitaire infectie, die muskieten direct in de bloedstroom injecteren wanneer zij bijten. Deze vermenigvuldigen zich in de lever en verwoesten de rode bloedlichaampjes in de bloedstroom.
Afrika ten zuiden van de Sahara tot Zuid-Afrika en Namibië, India en noord Brazilië kennen de meeste slachtoffers.

Niet iedereen is even gevoelig voor de dodelijke bloedzuiger. Bacteriën, of microben produceren per individuele persoon verschillende chemicaliën op de huid waarvan sommigen meer aantrekkelijk zijn voor de muskieten dan andere, aldus microbioloog Rob Knight. Een kleine minderheid van de mensen heeft een grotere diversiteit microben aan de huid, waardoor zij anders 'ruiken' en daardoor minder attractief zijn voor muskieten.
Over deze geluks-minderheid is op deze pagina meer te lezen .

Voor het volledige artikel kunt u klikken op de websitepagina.

maandag 12 mei 2014

Hachelijke oversteek in de Chobe rivier

De Chobe rivier ontspringt als Kuando in de hooglanden van Angola, vormt een natuurlijke grens met Zambia, stroomt vervolgens in zuidelijke richting door de Caprivistrook van Namibië naar het moeras van de Linyantirivier, vormt hier de grens tussen Namibië en Botswana - waar zij haar naam geeft aan het Chobe National Park en stroomt uit in de Zambezi waardoor zij de indrukwekkende Victoria Watervallen voedt.

Met een lengte van 1.500 km heeft de Chobe rivier een stroomgebied van 96.778 km2.


fotografie is van Marcus Westberg

Bij de oversteek van de grens tussen Zimbabwe naar noord Botswana besluit een groepje reizigers een omweg te maken. Aan de oevers van de Chobe rivier - nauwelijks 20 minuten rijden - bestaat een redelijke kans om een van de laatste grote olifanten kuddes op aarde te spotten. Het blijkt de moeite waard. Eenmaal aan boord van een cruiseboot van Chilwero Sanctuary Retreats wacht hen een onverwacht schouwspel.

Bij zonsondergang maakt een kudde olifanten aanstalten om de Chobe rivier over te steken richting Namibië. Tot twee keer toe waagt de kudde zich in het sterk stromende water, maar ze keert terug op de oever. Er is een aantal jonge kalveren in de groep en de volwassenen raken geïrriteerd door een kudde buffels, die ook de rivier op dezelfde plek probeert over te steken. De olifanten jagen de buffels terug, die een veilige overtocht voor de olifanten hinderen en de zanderige oevers te veel omwoelen.

Net voordat het echt donker begint te worden ondernemen de olifanten opnieuw een dappere poging om de rivier over te steken. Alleen de topjes van de slurven steken als beweeglijke snorkels nog boven het woelige water uit. Hun grote lijven, compleet ondergedompeld in het water, vormen een beschermende cirkel rond de jonge kalveren, die net met hun slurfjes boven het wateroppervlak uitkomen.



De kudde olifanten klimt na deze hachelijke oversteek veilig en wel aan Namibische zijde van de rivier aan wal. De jonge kalfjes worden door de moeders geholpen de oever op te klauteren. Een altijd weer even aandoenlijk gezicht. De ondergaande zon reflecteert paarsrood in de waterspiegel.

In een park met een geschat aantal van 50.000 olifanten is het geen verrassing om een olifant in het vizier te krijgen. Het fascinerende is toeschouwer te zijn van de bijzondere interactie tussen de twee grootheden van de BIG five, de olifant en de buffel. Beide willen de rivier oversteken, op hetzelfde moment en op dezelfde plek. Beide willen ook hun jongen veilig naar de overkant brengen. Uiteindelijk blijkt er niet genoeg ruimte voor beide kuddes. De olifanten halen de overtocht succesvol met hun slurven omhoog, de buffels zien van de oversteek af en wachten op de volgende dag.

Moraal van het verhaal: op de kortste weg van A naar B is het altijd het drukst :-)

Kijk voor de bron van deze blogaflevering op de site van Africa-geografic.