Verslag van twee jaar Actie voor Centre Simama

Het tweede jaar van onze actie voor Centre Simama in Kisangani wordt met een mooi resultaat afgerond. Juist nu in deze coronatijd hadden wij er een hard hoofd in. Al vroeg in het jaar moest de reeks van voordrachten over het wel en wee van het centrum worden afgeblazen. Maar de vrijwillige medewerkers hebben niet stil gezeten. Er zijn huis-aan-huisflyers rondgedeeld. Toen we begin september de balans opmaakten, bleek er sprake te zijn van een verrassend respectabel resultaat. Maar liefst € 16.163,00. 

Dat is zelfs meer dan de € 11.540,00 die we het eerste jaar naar Centre Simama overgemaakt hebben. Het blijkt dat de actie dankzij de medewerking van velen een groot vertrouwen geniet en veel goodwill krijgt. Zonder strijkstok kun je geen muziek maken, wordt er wel gezegd. Maar dat geldt alleen voor violen en cello's. Met gepaste trots kunnen we zeggen, dat er van die spreekwoordelijke strijkstok geen gebruik wordt gemaakt. Overigens werd daar nooit die muzikale snarenstok mee bedoeld. Het ging om een maatstok waar gevulde maten van graan, rijst en droge waren mee afgestreken werden. Blijkbaar wisten gewiekste kooplui de strijkstok zo te hanteren, dat zij 'ongezien' met hun vingers wat van de koopwaar af konden romen en zo hun clientèle tekort deden. Uitgaven voor drukwerk, het verspreiden ervan en ook vliegtickets voor de actie gaan niet ten koste van de actiegelden die opgehaald worden. 

Dank voor de spontane en bereidwillige medewerking van het actieteam en dank aan allen die zo genereus hebben bijgedragen aan dit prachtige resultaat. Het is een substantiële bijdrage aan de exploitatie van het centrum, dat het nu tijdens de pandemie extra zwaar te verduren heeft. De inkomsten van betalende patiënten zijn minder. De zorg voor hen gaat echter door, ook wanneer die niet vergoed wordt. Een extra steuntje in de rug komt dus goed uit. Daarnaast wordt het meeleven en het meedenken over de professionele ontwikkeling van het centrum erg op prijs gesteld.

De communicatie verloop nu vooral via e-mail en whatsapp. We 'bespreken' digitaal hun wensen en onze verwachtingen over de besteding van de gelden. In goed onderling overleg met de Congolese broeders, die het revalidatiecentrum ter plaatse beheren, wordt bepaald waar het centrum mee gebaat is. Het focuspunt daarbij ligt bij onafhankelijk functioneren. Onafhankelijk van bijdragen uit het buitenland. Met verdergaande professionalisering van het centrum kan het een medisch centrum worden dat vanuit de wijde omtrek, denk daarbij aan afstanden tot 300 tot 500 kilometer, aan de vraag naar kwalitatief verantwoorde zorg kan voldoen. Onder meer met hoogwaardige diagnostische apparatuur. 

Een heikel punt bij deze werkzaamheden blijft altijd het enorme, nauwelijks overbrugbare cultuurverschil. Alle goede bedoelingen ten spijt, het blijft lastig om de Europese bril, waardoor wij kijken, af te zetten. Het oorspronkelijke plan om het centrum van zonnepanelen te voorzien, ligt na onderling overleg niet meer zo voor de hand. Het brengt kosten voor onderhoud met zich mee en expertise die er waarschijnlijk niet is. Zonnepanelen zouden ingevoerd moeten worden. Daar zijn we ook geen voorstander van, omdat daar invoerrechten over betaald moeten worden. Verder werden we er voor gewaarschuwd dat het niet denkbeeldig is, dat de panelen gestolen worden. Stelen wordt hier vaak - heel verzachtend - delen genoemd. Dat brengt kosten van bewaking met zich mee. Iets geven omdat wij vinden dat zij het nodig hebben, getuigt niet van een evenwaardige relatie. Dat draagt niet bij aan de ontwikkeling zoals zij die voor ogen hebben. We willen absoluut niet iets aanbieden zonder dat erom gevraagd is en waarvoor dan ook nog dankbaarheid verwacht wordt. Dat riekt naar neokoloniale bemoeienis van goedbedoelende en beterwetende 'blanken'. 

Er wordt nu overwogen om medisch diagnostische apparatuur bij de tijd te brengen en een speciale ruimte in te richten voor gehandicapte kinderen. Speciaal voor dat doel draagt Stichting Bisschop Bekkers €2.500,00 bij. Met een laptop en een beamer kunnen de therapeuten op aanschouwelijke wijze informatie geven aan moeders om hun kinderen met een motorische achterstand bij te staan. Met het oog op de wens van de directie om in de toekomst onderdak te bieden aan psychiatrische patiënten, wil de directie het terrein van 3 ha met een muur gaan omheinen. De orthopedische instrumentmakers zouden gebaat zijn bij de uitbreiding van de mogelijkheid gehandicapten aan orthesen te helpen. 

  .        

Dit jaar laat de corona situatie niet toe om naar Congo af te reizen. Hopelijk zijn de omstandigheden volgend jaar beter. Voor 2021 leggen we de lat hoog, dat weten we. Maar het is ook realistisch, gezien het succes van de voorgaande jaren. Het is de derde en laatste keer dat we onder de vlag van de Bisschoppelijke Vasten Actie actie voor Centre Simama kunnen voeren. De afdeling caritas van de gemeente Oosterhout voegt 35% toe aan hetgeen de actie opbrengt. De BVA verhoogt dit totale bedrag nog eens met 50%. Dat wil zeggen dat iedere euro uiteindelijk bijna verdubbeld wordt. Zo komen we voor de begroting van 2021 uit op maar liefst € 24.000,00 voor Centre Simama. WE GAAN ERVOOR.

  

Ongebaande paden lopen niet dood .......

............. eigenlijk tegen alle verwachtingen in, is deze website OngebaandePaden onder de aandacht gekomen van een wereldwijd lezerspubliek. Op 4 mei 2020 staat de teller met bezoeken aan de website om 16.00 uur op 100.000. Een respectabel en onverwacht groot aantal. Reden om even stil te staan bij de geschiedenis van de OngebaandePaden blogspot.

Het begon allemaal op zondag 12 december 2010 met de eerste tekst op deze site. Omdat moeder benieuwd en oprecht geïnteresseerd was naar wat haar twee jongste zonen daar in dat verre Afrika allemaal zo trok, ontstond het plan om daar dagelijks een verslag van te maken. Dat resulteerde in Ongebaande Paden, als uitnodiging om deze reis van een maand naar het Krugerpark in Zuid-Afrika virtueel mee te beleven. Aanvankelijk was dit bedoeld om alleen familie en vrienden, als 'achterblijvers' op de hoogte te houden van onze belevenissen in het Zuid-Afrikaanse wildpark. Mijn broer Marjo en ik doken een maand lang onder tussen de wilde dieren van het Krugerpark en ik vond het leuk al die belevenissen met de mensen uit onze omgeving te delen.

Eenmaal terug in Nederland bleek dat niet alleen de 'achterblijvers' virtueel met ons meegereisd waren. De OngebaandePaden-site was in die maand maar liefst 5.000 maal bezocht. Tot onze grote verbazing én verrassing was de site niet alleen gevonden door bekenden, die van onze reis afwisten. Met behulp van de vertaal-button werden - en worden nog steeds - de verhalen in alle windstreken wereldwijd gelezen. Het Nederlandse publiek maakt dan weliswaar het grootste deel uit van de top-10 van  bezoekersaantallen, maar daarnaast volgen de Verenigde Staten, Rusland, Frankrijk, België, Canada, Duitsland, Oekraïne, een onbekend gebied en Zuid-Afrika. Het bereik op internet gaat ver over onze landsgrenzen, dat is bekend maar ook verrassend wanneer je dat ziet gebeuren. Verrassend is ook het grote aantal, vaak heel aardige reacties, ook van onbekende lezers. Allemaal heel erg onvoorzien, en tegelijk een stimulans om steeds nieuwe verhalen te blijven schrijven.

Een vriend, webmaster van beroep, keek ook naar de site. De content vond hij prima, maar de titel ongelukkig gekozen. Wie vindt dat nou? was zijn reactie. Ongebaande paden, want dat waren het voor ons, leek toepasselijk genoeg. Maar hij ontwierp een site met Krugerpark-Afrika-Wildlife in de titel en transporteerde de inhoud naar de nieuwe site. Die wordt nu gebruikt voor verhalen die met de titel corresponderen en telt bijna 1.500.000 bezoekers. Dat is werkelijk boven elke verwachting.

Ongebaande paden lopen niet dood ...... maar gaan de hele wereld rond..... dat lijkt me een hoopvolle en redelijke constatering en nu, in deze bizarre corona-tijd, meer dan ooit toepasselijk. In een tijd waarin we op anderhalve meter nieuwe paden moeten bewandelen, zijn wellicht met de nodige creativiteit, inzet en veerkracht ook nog ongebaande wegen te vinden. Het zij zo.

met dank namens Centre Simama, Congo

Mede dankzij de bereidwillige medewerking van de landelijke Bisschoppelijke Vasten Actie (BVA) is het eerste jaar van onze actie voor Centre Simama - eigenlijk onverwacht - een eclatant succes te noemen. Ook de Stichting Bisschop Bekkers uit 's Hertogenbosch heeft daar in belangrijke mate aan bijgedragen. Net zoals de niet aflatende inspanningen van de leden van de caritas afdeling van de H. Catharina parochie in Oosterhout en niet te vergeten de spontane inzet van al die vrijwilligers, die meededen aan de huis-aan-huis actie in Dorst. Ook dank aan diegenen die met hun financiële bijdrage of goede medische hulpmiddelen het centrum hebben willen steunen.

Dank dus - op het gevaar af hierbij mensen te vergeten - dank aan Dick, Paul, Wilbert, Henk, Frank, Gemma, Kees, Thomas, Gerard, Trees, Marian, Franca, Corry, Hans, Han, Peter, Jan, Maria, Nan, Dion, Simone en de kinderen, en de vele anderen die niet bij name genoemd zijn. Zonder al die bereidwillige medewerking had deze actie geen enkele kans van slagen.

Ook dit jaar weer wordt, onder de vlag van de BVA, een actie voor Centre Simama op touw gezet. Deze keer doet de gemeente Oudenbosch mee. Daar zijn we erg blij mee. De inwoners van Oudenbosch hebben van oudsher goede contacten met pater Martien Konings. Om ook echt inhoudelijk iets bij te dragen aan het functioneren van het centrum, zijn we een drie-jaren plan gestart. Daarvoor bezoek ik ieder jaar het centrum voor een aantal weken.

We hebben met de actie van het afgelopen jaar een stevig programma voor het revalidatiecentrum in de steigers kunnen zetten. Iets waar we in goed onderling overleg met de directie van het centrum, de medische staf en de afdeling fysiotherapie verder aan bouwen. Met gebruikmaking van digitale mogelijkheden als Whatsapp en e-mail kunnen we het contact met Congo, ook op afstand, prima onderhouden. Dit tweede jaar zetten we verder in op het onafhankelijk maken van het Centre Simama van weldoeners. Althans op het minder afhankelijk zijn van hen. Onder het motto:

STA OP

voor gehandicapten in Congo
die op eigen benen willen staan
zij doen het, wij helpen alleen maar ...

Verleden jaar hebben we de afdeling fysiotherapie een boost kunnen geven met de uitbreiding van de behandelingsmogelijkheden. Met technische fysio-materialen die in Congo niet direct voorhanden zijn. Om in teamverband bewegingsprogramma's op te zetten is de sportzaal voorzien van een tiental stevige bobath-ballen. Tevens zijn er goede afspraken gemaakt om een aparte afdeling op te zetten voor de behandeling van gehandicapte kinderen en baby's. Als educatie voor de motorische begeleiding van deze kinderen zijn er enkele iPads met oefeninstructies aangeschaft.

Dit jaar komt de focus op de medische afdeling te liggen. Door het laboratorium en de radio/röntgen afdeling te voorzien van up-to-date instrumentarium, krijgt het centrum een regionale functie voor professionele medische onderzoeken. Hiermee kan het centrum structureel een bron van eigen inkomsten aanboren. Tegelijk draagt deze uitbreiding bij aan de professionele uitstraling van Centre Simama, die tot op 500 kilometer van Kisangani reikt. Zo kan het centrum voorzien in aanvragen van medische centra in de regio voor het onderzoek van de patiënten.

Voor volgend jaar ligt er al een ambitieus plan op de plank. De bedoeling is het hele centrum van zonnecollectoren te voorzien. Het gebruik van zonne-energie staat hier echter nog in de kinderschoenen. Hier en daar wordt op kleine schaal gebruik gemaakt van losse zonnepanelen. Het toepassen van zonne-energie op grote schaal is nieuw in Kisangani. We moeten dus pionieren op dit gebied. Met deze voorziening kan de stabiliteit van het stroomnet van het centrum aanzienlijk verbeterd worden. Tegelijk zal dit de huidige uitgaven voor elektriciteit, die echt fors zijn, drastisch verlagen. Misschien zou het 'overschot' zelfs doorverkocht kunnen worden. Zonne-uren zijn er in ieder geval in overvloed.

Toeval bestaat niet, wordt wel beweerd. Afgelopen december maakten we kennis met Patrick van Alphen, een Belgische ondernemer die samen met zijn vrouw een uitspanning annex recreatieterrein aan de oever van de Congo-rivier heeft opgezet. Hij is met de bouw van een hotel bezig en wil het hele terrein door middel van zonne-energie van stroom voorzien. We hebben afgesproken dat we informatie over de mogelijkheden daarvoor uit zullen wisselen. Voorwaarde daarbij is dat de aanschaf en aanleg zoveel mogelijk lokaal plaatsvindt met zo min mogelijk buitenlandse import of inmenging. Dit ter stimulering van de locale economie.

Met een flyer wordt de actie voor Centre Simama in Kisangani, Congo, onder de aandacht gebracht.

Wij houden u op de hoogte van de verdere ontwikkeling van onze plannen en acties voor Centre Simama.