N'wanetsi uitklimplaats

Vanmiddag zijn we naar N'wanetsi uitklimplaats gereden, 25 kilometer van het Satara kamp over de Satara-N'Wanetsi road.
Onderweg viel ons de aanblik van de droogte op de savanne op. Het is warm hier, om niet te zeggen bloedheet en de grond is gortdroog. Door de droogte is het savanne gras kort en is er bijgevolg niet veel voedsel voor de grazers te vinden. De weinige dieren, die we onderweg zagen, zoals enkele opvallend donker gekleurde giraffen, hielden zich schuil in de schaduw van de acacia's.
Een paar jonge wrattenzwijntjes scharrelden langs de weg hun karig kosje bij elkaar. Zij hebben de gewoonte om dat soms met gebogen enkels te doen, zodat het lijkt dat ze op hun kniëen grazen.

Kafferbuffel

Later zien we nog een groepje van 6 kafferbuffels in ganzepas achter elkaar over de dorre grond struinen, waarschijnlijk op weg naar een drinkplaats.




N'wanetsi uitklimplaats

Op de uitklimplaats zijn wij de enige uitklimmers.
In de diepte van het dal onder ons zien we in een kleine waterpoel een krokodil, die tevergeeft ligt te wachten op een malse, sappige barbeel.
Het struikgewas en de bomen staan op het punt - het is lente - uit te lopen, maar bij gebrek aan de nodige regenval blijft het blad in de knop. Alleen cactussen en vetplanten floreren.

Het is er stil. Heel stil en dat is in eerste instantie een onverwachte sensatie in zo'n weidse omgeving. Het uitzicht is prachtig. Een groots panorama, waarin we kilometers ver kunnen zien. Halverwege indrukwekkende rotsformaties en daar tussen een droge rivierbedding, maken het plaatje compleet. Exotische vogel geluiden accentueren de immense stilte. Een warme bries verwaait de verzengende hitte, die in de lucht hangt. In de warme luchtstromen hangen pikante en zoete geuren, die samen met oogstrelende vergezichten een feestje voor de zintuigen zijn.

One with nature - het is een rustgevende ervaring van tijdloosheid, waar geen therapeutische onspannings-sessie tegenop kan.

Vanochtend stiefelde de mij inmiddels goed bekende honingdas op het grasveld voor ons terras langs. Hij kwam niet binnen deze keer. Er werd door de Afrikaners in de rondeel verteld dat die trouwens behoorlijk gevaarlijk kan zijn, wanneer die zich in het nauw gedreven voelt, en dat die flinke kaken heeft. Ik ben dus goed weggekomen tijdens zijn nachtwandeling in onze buitenkeuken.

Wildlife houdt zich dus niet alleen buiten het restcamp op. Aan het begin van de avond liep er een wilde Afrikaanse kat tussen de huisjes. Ook al zo'n nachtdier dat je op onverwachte momenten de stuipen op het lijf kan jagen. Maar ja, we zijn hier niet om te biljarten.

Ondertussen loopt het weer tegen elven, terwijl ik van plan was niet meer zo laat te gaan zitten bloggen. Na Satara vertrekken we voor zeven dagen naar het noordelijker gelegen Mopani. De bedoeling is om daar vroeger op te staan en dan 's ochtend vóór dag en dauw het park in te gaan. Wanneer we dan terug komen in het kamp om te lunchen, blijf ik 's middags bij de hut om te bloggen en kan Marjo nog een keer een tour door Kruger maken.

 

Het is immers wél vakantie!!!

 

Kamp Satara

Ons reisschema binnen het Krugerpark is enigszins aangepast. In plaats van restcamp Letaba staat nu kamp Punda Maria, in het uiterste noorden op het programma.
Het zuiden  met het populaire kamp Skukuza wordt, zoals ik al eerder vermeldde, het 'circus' van het Krugerpark genoemd. Het centrale gebied tussen Satara, waar we nu zitten, en het erboven gelegen Letaba heeft de bijnaam 'zoo', het dierenpark van het Krugerreservaat. Dit in verband met de mate van de oprechte belangstelling, die bezoekers van dit deel van het park, hebben voor wildlife.

De meest noordelijk gelegen regio, vanaf kamp Mopani tot en met kamp Puna Maria is het minst 'gecultiveerd', het meest natuurlijk en het meest 'park'. Omdat dit gedeelte verder af gelegen is van onder meer Johannesburg en andere grote steden trekt het minder bezoekers. Het park grenst hier aan Zimbabwe en Mozambique. De bezoekers, die hier komen, zijn de meer gemotiveerde echte liefhebbers. Om die reden wordt dit het authentieke park genoemd.

Het 'circus' trekt, grofweg gesproken, de 'consumerende' bezoekers, die vooral het vermaak en de sensatie van de BIG-5 zoeken.
Bij de zoo-bezoekers gaat het om het op afstand observeren en bekijken van de in het wild levende fauna, waarbij - in tegenstelling tot de klassieke dierentuinen, waar de dieren beperkt zijn in hun bewegingsvrijheid - in het Krugerpark de 'gekooide' bezoekers tot hun automobielen veroordeeld zijn. Deze afstand staat de betrokkenheid met de dieren overigens niet altijd in de weg.
De park-bezoekers daarentegen zijn vaak meer geïnteresseerd in rust om in nabijheid met de dieren te kunnen sympathiseren en met de omgeving, waarin zij leven. Over het algemeen hebben de park-bezoekers ook meer belangstelling voor de plantenwereld en leven zij zich meer in in de bijzondere - hier bijna magische - wereld van dieren in de wildernis.

Overigens is dit geen wetenschappelijke analyse, maar een min of meer peroonlijke intuïtieve analyse van het bezoekersgedrag van het Krugerpark. Uiteindelijk hebben alle bezoekers, die hier komen, ongetwijfeld een oprechte belangstelling voor de natuur en de dierenwereld in het bijzonder.

Marjo, Janneke en Coen bij de hut in Satara

Vandaag zijn Janneke en Coen uit Den Bosch op bezoek geweest.
Toevalligerwijs logeren zij tijdens hun rondreis door Zuid Afrika momenteel in Skukuza. Vanmiddag hebben Janneke, Coen en Marjo rondgetourd in Timbavati, een 'uitklimplaats' 35 kilometer van Satara.
Onderweg troffen ze een een groep gieren, die bij een drinkplaats neergestreken waren. Ook hebben ze een aantal giraffen kunnen spotten. Vanwege een grote groep kafferbuffels op de weg en omdat zij aan twee kanten op een brug  door olifanten ingesloten werden waren ze om 18.08 in Sukuza.

Onze hut in kamp Satara

Marjo en ik hebben rond vier uur nog een trip gemaakt naar de Nsemani Dam, een prachtig  meer, tien kilometer op weg naar Kamp Orpen.






Met de herinnering aan de fantastische scenes bij de drinkplaats van Mazithi Dam in ons achterhoofd van de dag tevoor, hebben we de auto bij Nsemani stil gezet.
We werden niet teleurgesteld.

De neushoorn, die het veld moet ruimen voor ome olifant

Ver achterin, bij een uitloper van het plas water, zagen we een neushoorn aan het meer staan, die de hoeven moest nemen, toen er plomverloren een olifant op het toneel verscheen.

Met behulp van een verrekijker bleek achter een bosje een leeuwin in de schaduw te liggen en even later stak er ook een grote kop met manen tussen het stuikgewas op.
Het werd in onze fantasievolle voorstellingen erg spannend toen er nietsvermoedend enkele antilopen de richting van die onzalige bosjes opgingen. Wat zich zich daar echter uiteindelijk allemaal afspeelde werd door het dichte struweel aan onze sensatie beluste blikken onttrokken.



Een grote groep van wel dertig of veertig olifanten, met opvallend veel jonge en pas geboren dikhuidjes, kwam er een slurfje drinken en een (modder)bad nemen. Het gespat en gespetter was niet van de lucht.
Ondertussen kwam er iets verder op ook nog een nijlpaard met jong uit het water aan de kant, die daarna weer vrolijk terug plonsden in het water.
We hebben de hele stoet olifanten, na hun bad fris gewassen en gepoetst ook weer de jungle in kunnen zien wegtrekken.
Heel fraai allemaal, als een National Geografic film, maar dan voor onze ogen in het echt.
De filmpjes ervan komen ter gelegener tijd absuluut op YouTube en ook op de blog.

Baaie groete uit Zuid Afrika.

A Bat-night at Skukuza

Gisteren was ik tot na middernacht bezig aan de blog. Marjo sliep al. Die nacht is niet geheel en al zonder verrassingen verlopen. Het werd een bad/t night. In de doodse stilte van de slaapkamer was ik volledig in beslag genomen door het oplichtende scherm van de laptop om de belevingen van Pretoriuskop en bij Transportdam te beschrijven toen ik plotseling opgeschikt werd door een onbekend gefladder in mijn nek en op mijn rug. Ik schrok me te pletter. Van de eerste schrik bekomen zag ik een moeilijk te identificeren zwart geval op de grond liggen met de afmeting van een gebruikte zakdoek. Een vleermuis dus!!!, waarvan de sonar kennelijk niet zo goed stond afgesteld, of hij moet een appetijtelijk insecten hapje  op mijn blote rug gesignaleerd hebben.
A fin, Marjo was ondertussen wakker geworden en consteerde doodleuk, "Aardig onderwerp voor je blog. Kun je schrijven dat een vleermuis het enige gevleugelde dier is, dat zijn jongen met melk voedt." ( Altijd handig, zo'n broer die alles dat van nachtelijk gespuis weet. ) "Dit soort, dat in Zuid Afrika voorkomt, voedt zich met insecten in tegenstelling tot de vampier-vleermuis!, die leeft van bloed." Fijn, om te weten, dat ik het dus enorm getroffen had.
Min of meer gerust gesteld viel ik in slaap. De vleermuis was echter op gebleven om rond 03.30 uur rond mijn hoofd te gaan fladderen en even later op mijn kussen te landen.
Niet echt een signaal om me eens lekker om te draaien.

De herinnering, dat Femke en Fred verleden jaar een nacht lang ( ook in Skukuza ) met vleermuizen in de weer zijn geweest, staat me nog vers in mijn geheugen gegrift! Nu weet ik wat zij zo ongeveer beleefd moeten hebben.
Ondanks de 'bat-night', of eigenlijk meer een 'bad-night', toch gezond weer op. Als herboren zaten we vanmorgen op ons comfortabele terras in het zonnetje aan het onbijt en dan ben je alles weer snel vergeten.

Vandaag op weg gegaan naar Kamp Satara. Dat waren 90 onvergetelijke kilometers. Heerlijk koffie gedronken op de pleisterpaats Tjhokwane, waar Femke verleden jaar gebeten werd door een groene meerkat. Er werd nu maar één, niet al te brutale, aap gesignaleerd op de pique-nique plaats. De plek heeft veel te lijden gehad van de waterschade van afgelopen januari maand. De pleisterplaats is lang gesloten geweest en de apen zullen hun versnaperingen elders hebben moeten zoeken.

We paseerden onderweg de Mazithi Dam.

Badende olifanten bij Mazithi Dam

Daar is een natuurlijke waterplas, waar veel dieren samenkomen om te drinken. Een plek waar meestal veel te zien is, met steeds een nieuw en afwisselend decor. Op het moment dat we aankomen, staan er drie olifanten te pootje baden.
Een prachtige scene, een lust voor het oog, waar een ongelooflijke rust van uitgaat, te meer omdat er veel dieren zo vredig samenkomen. We blijven staan om van het idyllische tafereel te genieten. Uiteindelijk hebben we er bijna anderhalf uur gestaan. En kudde van zo'n 60 tot 80 zebra's kwam er drinken, daarnaast een groot aantal waterbokken, impala's, gnoes en even later kwamen er nog zes giraffen gracieus aanwandelen om te drinken. Heel koddig, rent er dan ook nog een wrattenzwijn op zijn korte pootjes tussendoor.

Kudde dorstige zebra's bij Mathizi dam

 

Het hield niet op. Het was een komen en gaan van zoveel verschillende dieren, met daar tussen door watervogels, kivieten en ooievaars.



Het is nu bijna elf uur in de heldere Afrikaanse nacht op het Satarakamp en de 'pret' is nog niet over.  Terwijl ik zit te bloggen op het terras ( met alleen een zoemende koelkast op de achtergrond ) glijdt er geruisloos een donkere schaduw langs mijn benen en tussen de tafelpoten. Wanneer ik benieuwd opkijk en onthutst op sta van mijn stoel schiet er een honingdas - van het kaliber ( kleine ) herdershond - van de afvalbak in de hoek, weg van het terras.
Never a dull moment! Toch overweeg ik maar vanaf nu uitsluitend bij helder daglicht te gaan bloggen.

Groet vanuit surprising Kruger.