Tweede dag: rustdag in Mopani Restcamp

Het lijkt me goed om met een rustdag te starten in het Krugerpark om even rond me heen te kunnen kijken binnen het Mopani restcamp en om te zien waar we zijn aangeland. De vermoeidheid van de reis en de overweldigende hoeveelheid aan indrukken in korte tijd beginnen zich aan te dienen in de vorm van een overbelast vermogen om nieuwe impulsen op te nemen. Ik voel de behoefte om een pas op de plaats te maken en stil te staan bij de imponerende grootsheid van de natuur. Ik moet een beetje wennen aan de nieuwe indrukwekkende situaties. Marjo is al weer op pad, met zijn tomeloze energie. Het is voor hem hier de eerste dagen vooral een feest van de herkenning. Hij zoekt vrienden en bekenden op om de 11 maanden afwezigheid in hoog tempo bij te praten.

Alle dieren, die we zien, zijn in top-conditie, gezond, goed gevoed en in de vrije natuur soms uitgegroeid tot voor mij ongekende afmetingen. Giraffen bereiken hier met gemak het dubbele gewicht van wat ik gewend ben te zien bij een giraffe zoals die leeft in een dierentuin. We zien olifantstieren van werkelijk Mammoet-achtige afmetingen. Hier leven dieren, die de fraaiste exemplaren in hun soort vertegenwoordigen.
Ze leven in hun natuurlijke habitat: ZE ZIJN THUIS!
Dat we geen zwakke of zieke dieren zien is het resultaat van de onverbiddelijkheid van het 'survival of the fittest regime'.
Alleen de sterksten overleven!
Een kudde sierlijk bewegende impala's zijn voor ons een lust voor het oog.....en voor de leeuwen een lopend buffet 'een smakelijk hapje' merkt Marjo nuchter op. Het is inderdaad een harde maatregel van de natuur om 'orde-op-zaken' te houden.

De rationaliteit van de evolutietheorie dringt zich op in mijn bewustzijn. De logica van die gedachtenconstructie spreekt voor zichzelf, maar hier onder het prachtig blauwe Afrikaanse uitspansel kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat ook Gods Hand in een mateloos royaal gebaar aan het werk is geweest en nu nog is. De kracht van de natuurlijke harmonie en de troostende impact van de imponerende schoonheid hier geeft het nuchtere verstand vleugels en ruimte voor verwondering, bewondering en eerbied.

Eerste dag: rit door het Krugerpark - aankomst Mopani Restcamp

Na een lange en vermoeiende reisdag is het heerlijk droomloos te slapen en helder wakker te worden op een bijzondere locatie zoals op een steenworp afstand van het Krugerpark in Zuid Afrika.
Het is 3 januari 2011, in Nederland staan waarschijnlijk de bloemen op de ruiten. Hier staan ze buiten en ruiken daarbij ook nog heerlijk.
Bij het opzij schuiven van de gordijnen wordt de kamer overspoeld door een zee van oogverblindend zonlicht. Bij het openen van de tuindeuren wordt de kamer gevuld met een zwoele, warme lucht vol met welriekende geuren. Ik kijk uit op een tuin waar de bloemen en de kleuren over elkaar heen buitelen.

Afrika stroomt onze kamer binnen!

Na een smakelijk ontbijt op de open waranda van het Protea Kruger Gate Hotel checken we uit. We gaan vol verwachting op weg naar de 500 meter verderop gelegen ingang van het park en passeren daarbij de brug over De Sabi rivier.

Op dat moment neemt aan de oever van de Sabie rivier een prachtige Afrikaanse olifantstier ( a lonely bul!, volgens Marjo ) majesteitelijk zijn ochtendbad. Wij staan beiden perplex en zijn verrukt; we zijn nog niet eens het park binnen gereden en hier dient het Afikaanse wildlife zich al in zijn volle glorie aan!

Marjo schrijft ons voor een volle maand in bij de receptie. Het is gebruikelijk dat bezoekers een dagje of hooguit drie tot vijf dagen in het Krugerpark verblijven. In principe komen wij alleen buiten het park voor de nodige boodschappen ter fouragering. Dit doen we in Pallabhorwa.
Hierdoor krijgen we unieke gelegenheid het dagelijkse leven in het park te volgen.

Nog geen 500 na de entree worden we getrakteerd op een groepje van 4 leeuwinnen, dat in een lommerrijke schaduw verscholen ligt. Als Saskia dat leest, dan springt ze op uit haar stoel - volgens Marjo - zij had verleden jaar een maand lang geen enkele leeuw gezien!







Onze dag kan niet meer stuk.
De natuur in het park is overrompelend.
We gaan op weg naar een van de meest noordelijk gelegen restcamps "Mopani".
Ondertussen maken we na 104 km. een lunchstop in het Satara Camp, een accomodatie, waar we over 10 dagen, 10 dagen zullen gaan doorbrengen. Na Satara is het nog 116 km. naar Mopani.

Onderweg zijn we getuige van de gigantische varieteit van de in het wild levende dieren. Op die 220 km. zien we onder meer - met dank aan Marjo's fabelachtige geheugen voor dieren: Kuddes en grote groepen olifanten, meerdere alleen levende mannetjes olifanten, de 4 genoemde leeuwen, enkele nijlpaarden, een krokodil, watterbokken, koedoe's, honderden impala's, een groepje giraffen, een wrattenzwijn, zebra's, kafferbuffels, gnoe's ( wildebeesten ) en een paar bavianen. Verder een maraboe, verschillende gieren, waaronder de witkop gier, de vale gier en de tamelijk zeldzame lappen gier, een bataleur, wevervogels, zwaluwen in verschillende soorten, patrijsen, enkel schilpadjes en kameleons, die de asfaltweg oversteken, een land- en een watervaraan, en meerdere groene meerkatten ( een klein apensoort ).

Om maar even een indruk te geven van wat ons allemaal nog te wachten staat!

Klokslag 18.30 rijden we als hekkensluiters de poort van het Mopani Restcamp binnen. Goed getimed, want na sluitingstijd wordt er geen enkele auto meer toegelaten in het kamp. De volgende dag gaan de hekken om half vijf weer open om het park binnen te rijden.
De kampen zijn omheinde nederzettingen met recepties, winkeltjes, eenvoudige restaurants en accomodatie voor de gasten. Ze varieren in grootte, sfeer en comfort.

Onderweg naar Protea Hotel vóór de Krugerpoort

Na in totaal ruim 18 uur de frisse buitenlucht ontbeerd te hebben arriveerden we op Johannesburg. Vanaf huis verbleven wij achtereenvolgens enkele uren in een Sprinter van de NS, een paar uur op Schiphol, ruim 4 uur op een stoeltje in een Boeing, enkele uren op de sinds kort vernieuwde luchthaven van Cairo en dan nog eens ruim 8 uur in de lucht op weg naar bestemming Johannesburg. Eventjes de benen strekken dat was verademend, maar tegelijk van korte duur. Niet veel later zaten we veilig in de riemen van een comfotabele Toyota. We hadden nog ruim 400 km in onze gehuurde Toyota Advanza voor ons liggen. Prachtige Zuid Afrikaanse natuur dat wel, op die wonderschone Zuid Afrikaanse wegen op weg naar het Krugerpark had ik echter serieus moeite om mijn ogen open te houden. Marjo wees onophoudelijk op de inheemse huisrunderen, die links en rechts van de wegen graasden. Voor mij waren het exoten in vele nieuwe kleuren en vormen, die in mijn 'Hollandse' visie in een dierentuin op zijn plaats waren. We zagen koereigers, nijlganzen en verkeersborden, die ons waarschuwden voor overstekende nijlpaarden. Hilarisch natuurlijk. Mijn interesse was er ook wel, maar mijn fysiek werkte niet helemaal mee. Marjo's taktiek om wakker te blijven was praten, praten en nog eens praten om mij wakker te houden.

Ik schoot overeind bij het zicht op het Giraffestadion in een prachtig groen glooiende omgeving. Een fier maar verlaten overblijfsel van het WK-voetbal 2010. In de architectuur van omhoog rijzende pilaren waren giraffe koppen verwerkt, die decoratief in de Afrikaanse hemel prijkten.
Van de grote weg af werd het decor Afikaanser, althans zoals ik me Afrika had voorgesteld. Onderweg kwamen we langs de bekende door Nelson Mandela gestichte hardstenen townships met privé waterleiding, toilet en stroomvoorzieningen, om de armoedige golfplaten nederzettingen zonder water of stroom te vervangen.

Nu kwamen we in de lokale woongebieden met eenvoudige behuizing en veel kinderen op straat. De wegen waren minder breed en ook minder veilig voor de rondspelende kinderen. De kleine huisjes in grijze baksteen stonden op verharde zandgrond en herbergden meestal een groot aantal bewoners.
Wij kwamen, nadat we in een van die dorpjes de "familie" van Marjo en Liesbeth ( waarover later meer ) in een bliksembezoek begroet hadden, brak en min of meer uitgeteld aan bij het luxe Kruger Gate Protea Hotel.
Hier drong de rust en de de aangename stilte van de imposante natuur in alle weldadigheid tot in de poriën van onze transpirerende lijven en vermoeide leden door. Wij werden ontvangen in een prachtig, in lokaal hout opgetrokken laagbouw lodge met schitterend geurende tuinen, waarin groene meerkatten ( een dartel apensoort ) vrolijk in het rond springen.

Na een verfrissende douche en een koene plons in het zwembad vielen wij beiden op de ligbedden aan de rand van de pool onder de Afrikaanse zon in slaap. De temperatuur van rond de 30 graden, de warme rode aarde en de geurige bloemenpracht stelden ons direct op ons gemak - een probaat middel tegen een jetlag! Ik voelde me bevoorrecht.

Aan het begin van de avond schuiven we aan bij een fantastisch buffet in een open-lucht Lapa ( een buitenplaats met open vuur ) onder de Afrikaans sterrenhemel. We genieten van een keur aan exotisch fruit en vlees van de 'braai', het Zuid Afrikaanse equivalent voor BBQ. In de bar op een fraaie open zwart houten veranda vind ik tot mijn grote geruststelling een computer om aan deze blog te werken. Even later ontmoeten wij een Engelsman die, tot mijn grote verbazing, op zijn gemak aan de bar met zijn laptop op internet zit te surfen. 'Dongo' blijkt het toverwoord te zijn. Hij legt uit dat je een 'dongo' aanschaft, een beltegoed koopt, dat omzet in een databundel en vervolgens vrolijk het wereld wijde web bewandelt. That's all!!
Eureka! We hebben het gevonden en vol goede moed over de goede afloop drinken wij er een borrel op. De blog is gered! Alleen nog een dongo!

.....en vanmiddag, direct na de aankomst bij het hotel, kon ik niet nalaten even op ontdekking uit te gaan. Hoever is het nu nog? Hoe lang nu weer in de auto? Binnen 5 minuten stond ik midden op de brug over de Sabi Rivier, een steenworp afstand van de poort van het Krugerpark...ik heb aan het Kruger "geroken"...heel enerverend.....wordt vervolgd.....